آسمان همچو صفحه ی دل من است     

                                            روشن از جلوه های مهتاب است

   امشب از خواب خوش  گریزانم          

                                             که خیال تو خوش تر از خواب است

   خیره بر سایه های وحشی بید      

                                               می خزم در سکوت بستر خویش

   باز دنبال نغمه ای دلخواه                 

                                                 می نهم سر به روی دفتر خویش

   آه باور نمی کنم که مرا            

                                                با تو پیوستن چنین باشد

   نگه آن دو چشم شور افکن           

                                                سوی من گرم و دلنشین باشد

   بی گمان زان جهان رویایی         

                                                 زهره بر من فکنده دیده ی عشق

   مینویسم به روی دفتر خویش    

                                               جاودان باشی ای سپیده ی عشق

سر خود را مزن اينگونه به سنگ                                                

                               دل ديوانه تنها             

                                                  دل تنگ

منشين در پس اين بهت گران                                                       

                            مدر آن جامه جان را مدر آن   

    مكن اي خسته                                                                               

        در اين بغض درنگ                                    

                                     دل ديوانه تنها                 

                                                              دل تنگ       

 پيش اين سنگدلان                                                                           

            قدر دل و سنگ يكي است                           

                                   قيل و قال زغن         

                                                   وبانگ شباهنگ یکی است

  ديدي آنرا كه تو خواندي                                                        

                     به جهان يارترين                                           

                                         چه دل آزارترين شد                           

                                                                    چه دل آزارترين                     

 نه همين سردي و بيگانگي از حد گذران                                                                

                                            نه همين در غمت اينگونه نشان                  

  با تو چون دشمن دارد سر جنگ                                                         

                                       دل ديوانه تنها                          

                                                                  دل تنگ                  

ناله از درد مكن                                                                         

                        آتشي را كه در آن زيسته اي سرد مكن        

با غمش باز بمان                                                                              

                 سرخ رو باش از اين عشق و سرافراز بمان       

راه عشق است                                                                               

            كه همواره شود از خون رنگ                                    

                                      دل ديوانة تنها         

                                                                     دل تنگ          

اری اغاز دوست داشتن است

                                          گر چه پایان  راه  ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

                                      که همین دوست داشتن زیباست