من گمان میکردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چهار فصلش همه آراستگیست

من چه می دانستم هیبت باد زمستانی هست...

من چه می دانستم سبزه می پژمرد از بی آبی...

سبزه یخ میزند از سردی دی...

من چه می دانستم قلب ها زآهن و سنگ

قلب ها بی خبر از عاطفه اند

                                                          "حمید مصدق"

بیایید عاطفه را به قلبهایمان تزریق کنیم ، محبت را به هم ارزانی دهیم ،

صداقت را همیشه به خاطر بسپاریم ، امید را مهمان قلبهایمان کنیم ، لبخندرا بر لبهایمان پیوند زنیم ،

گرمی خوشبختی را به سلامی از صحنه زندگی برباییم و دوست داشته باشیم تا

دوست داشتنی شویم

کاش می شد هیچ کس تنها نبود ...کاش می شد دیدنت رویا نبود...گفته بودی با تو میمونم ولی ...رفتی و گفتی که اینجا جا نبود...سالیان سال تنها مانده ام ...شاید این رفتن سزای ما نبود...من دعا کردم برای بازگشت ،دستهای تو ولی بالا نبود...بازهم گفتی که فردا می رسی !کاش روز دیدنت فردا نبود